سیاست های کاربردی در سطوح سه گانه پیشگیری

جرم شناسی پیشگیری یک علم عملی است، به گونه ای که عملکرد و تأثیر نظریه ها و نظریه پردازی های مربوطه تنها در مقام عمل و با ارزیابی اثرات واقعی اجرای آن تدابیر آشکار می شود. در حیطه پیشگیری این امر منوط به وظیفه یک یا چند نهاد خاص نیست، بلکه تدابیر مشخص پیشگیرانه باید توسط همه نهادهای جامعه مدنی نظیر خانواده، مدرسه، نهادهای مذهبی (مساجد)، شوراهای شهر و روستاها، سازمان های غیردولتی، اصناف و اتحادیه ها و همه نهادهای دولتی نظیر مجلس قانونگذاری، دادگاه ها، پلیس، سازمان های تأمین اجتماعی و شهرداری ها اجرا شود. این امر مستلزم تبیین دقیق اصول و تدابیر پیشگیرانه با توجه به انواع گوناگون آن تدابیر و نیز تبیین وظایف هر یک از مراجع پیشگیری و به ویژه نظارت خاص یک نهاد علمی مسئول است که بتواند با همه مراجع پیشگیری دولتی و اجتماعی رابطه برقرار کند و راهنمایی و آموزش لازم را در اختیار آنان قرار داده و اثرات اقدامات پیشگیرانه را ارزیابی نماید.

راهبردهای مؤثر جهت کنترل و کاهش آسیب­های اجتماعی باید در سه سطح خرد (متناسب با ویژگی­های فردی آسیب­دیدگان)، سطح میانی(نهادهای اجتماعی مانند خانواده، مدرسه، دستگاه­ها و نهادهای مسئول و سازمانهای غیردولتی) و در سطح کلان (سیاست­های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی) باید مورد، توجه واقع شود.

وتوجه و اهتمام به اهمیت پیشگیری اولیه از آسیب­های اجتماعی در مدارس، دانشگاهها، رسانه­های جمعی و دستگاهها و….

همچنین در این راستا تقویت رویکرد استفاده از پژوهش­های کاربردی و راهبردی و استفاده از یافته­ها و نتایج علمی آنها  وفراگیر شدن آموزش مهارتهای زندگی اجتماعی در همه مقاطع سنی، وگسترش و همکاری نهادهای آموزشی و رسانه­های جمعی اطلاع­رسانی به افکار عمومی جامعه در جهت افزایش سطح آگاهی مردم از آسیب­های اجتماعی مورد توجه قرار گیرد.

لذا با توجه به نقاط قوت و ضعف موجود در کشور در زمینه کنترل و کاهش آسیب­های اجتماعی و تهدیدها و فرصتها و محورهای پیش بینی شده در ماده 97 قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اقدامات مهم و اساسی طرح جامع کنترل و کاهش آسیب­های اجتماعی در حوزه­های مختلف به شرح ذیل پیش بینی شده است:

بند اول: حوزه پیشگیری سطح اول یا اطلاع رسانی و آگاه سازی

   دستگاههای اجرایی ذیربط مکلّفند در جهت کنترل و کاهش آسیب­های اجتماعی در زمینه پیشگیری اولیه (سطح اول) از آسیب­های اجتماعی اقدامات ذیل را طی سال­های برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور انجام دهند:

– اجرای برنامه آموزش مهارت­های زندگی و مقابله با مشکلات با هدف پیشگیری از آسیب­های اجتماعی و روانی در مدارس مقاطع ابتدایی، راهنمایی و متوسطه در  در دوره­های روزانه و شبانه روزی به عنوان واحدهای درسی، و یا سرفصل های دروس، برای دانش آموزان، معلمان و مسئولان مدارس و والدین دانش آموزان (وزارت آموزش و پرورش با همکاری سازمانهای غیردولتی از قبیل انجمن اولیاء و مربیان).

– آموزش مهارتهای زندگی به دانشجویان از طریق اختصاص دو واحد درسی به عنوان دروس عمومی برای دانشجویان مقاطع کاردانی و کارشناسی کلیه رشته­های تحصیلی در دوره­های روزانه و شبانه (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی).

– آموزش مهارتهای زندگی به کودکان و مربیان مهدهای کودک دولتی و غیردولتی (وزارت رفاه و تأمین اجتماعی- سازمان بهزیستی کشور با همکاری سازمانهای غیردولتی).

– آموزش مهارتهای زندگی به کودکان بد سرپرست و بی­سرپرست تحت پوشش سازمانهای حمایتی، مربیان، مددکاران اجتماعی، مشاوران، روانشناسان و مسئولین مراکز (وزارت رفاه و تامین اجتماعی- سازمان بهزیستی کشور با همکاری کمیته امداد، جمعیت هلال احمر و سازمانهای غیردولتی).

– گسترش برنامه های همیاران سلامت روان با هدف مشارکت مردم در پیشگیری اولیه (سطح اول) از آسیب­های اجتماعی و (وزارت رفاه و تامین اجتماعی- سازمان بهزیستی با همکاری وزارتخانه­های آموزش و پرورش، علوم، تحقیقات و فناوری، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاه آزاد اسلامی و سازمانهای غیردولتی).

– آموزش شهروندی در مدارس (وزارت رفاه و تامین اجتماعی- سازمان بهزیستی کشور با همکاری وزارت آموزش و پرورش).

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

بررسی نقش سیاستهای آموزشی- تربیتی در پیشگیری از بزهکاری