کنوانسیون بين‌المللي تجسس و نجات دريايي (1979)

کنوانسیون بين‌المللي تجسس و نجات دريايي (1979)2

تاريخ لازم‌الاجرا شدن توسط اعضاء تاريخ تصويب در IMO 22/6/1985  27/04/1979

تاريخ لازم‌الاجرا شدن تاريخ توديع سند الحاق تاريخ تصويب در مجلس 04/08/1374 04/07/1373 21/02/1373

كنوانسيون بین‌المللی تجسس و نجات دریایی (Search and Rescue) كه طي اجلاسي در هامبورگ در 27 آوريل 1979 به تصويب رسيد و در 22 ژوئن 1985 لازم‌الاجرا شد. اصل نجات جان انسان‌ها در دريا به‌عنوان يك وظيفه ملي و بین‌المللی بدون هيچ ترديدي موردپذیرش همه جوامع و ملل است. نظر به اينكه اختصاص امكانات لازم براي نجات جان انسان در دريا مستلزم هزینه‌های بسيار سنگين ملي است، لذا كشورها بر اساس اعتقاد به همکاری اجتناب‌ناپذیر با يكديگر در اين امر انساني كنوانسيون تجسس و نجات در دريا را تصويب نمودند. موضوع كنوانسيون مذكور تأسیس يك سيستم هماهنگ بین‌المللی درزمينه تجسس و شیوه‌های نجات کشتی‌ها و اشخاص مظطر در دريا می‌باشد. اين كنوانسيون سازمان‌دهی مراكز تجسس و نجات و مراحل هماهنگي در ساحل و همچنين روش‌های همكاري چند کشور همسايه را براي انجام عمليات تجسس و نجات در يك منطقه مشترك پیش‌بینی نموده است.

بعلاوه كنوانسيون یادشده مقدماتي در رابطه با اقدامات آمادگي، ايجاد نقشه‌ها و تعيين منطقه‌های عملياتي، تأسیس مراكز اصلي و فرعي تجسس و نجات و همچنين در صورت بروز سانحه، روش‌های عملياتي مؤثر را به‌طور كامل مورد پیش‌بینی قرار داده است. با توجه به اينكه الحاق به كنوانسيون مذكور و اجراي مفاد آن موجب اطمينان خاطر هرچه بيشتر دريانوردان و مسافران در دريا بوده و همچنين ايمني دريانوردي را افزايش خواهد داد با عنايت به تأثير غیرقابل‌انکار استفاده از مقررات متناسب با شرايط حاكم بر تردد وسایط نقليه آبي در كاهش مخاطرات ناشي از فعالیت‌های دريايي و نيز در پيشگيري از آلودگي دريا و مرگ‌ومیر آبزيان براثر حوادث مخاطره‌آمیز ناشي از تصادم شناورها و به‌منظور بهره‌مند شدن از نتايج مثبت اجراي مقررات يكنواخت بین‌المللی در خصوص عمليات نجات دريايي پیش‌بینی‌شده در كنوانسيون بين‌المللي نجات دريايي (١٩٧٩) الحاق به كنوانسيون فوق‌الذکر در دستور كار سازمان بنادر و دريانوردي به‌عنوان متولي امر دريانوردي كشور قرار گرفت.

هـدف کنوانسیون

هـدف کنوانسیون تدوين برنامه بين‌المللي تجسس و نجات بود به‌نحوی‌که در صورت وقوع سانحه در هر نقطه‌اي، نجات جان افراد مظطر در دريا از طريق يك سازمان تجسس و نجات هماهنگ‌ شده و در صورت نياز، با هماهنگي بين سازمان‌های تجسس و نجات كشورهاي همسايه انجام شود. اگرچه وظايـف کشتی‌ها براي امـدادرساني به شناورهاي در حال اضطرار هم در عرف و هم در کنوانسیون‌های بين‌المللي، نظير کنوانسیون بين‌المللي ايمني جان اشخاص در دريا (1974)، لحاظ شده بود تا زمان تصويب کنوانسیون بين‌المللي تجسس و نجات، هيچ سيستم بين‌المللي براي عمليات تجسس و نجات وجود نداشت به عبارتي در بعضي مناطق، سازمان‌های مجهزي باقابلیت ارائه امداد سريع و مؤثر وجود داشت و در بعضي مناطق هیچ‌گونه سامانه‌ای وجود نداشت. كشورهاي عضو عهدنامه موظف هستند از ترتيبات لازم براي تأمين خدمات كافي تجسس و نجات در آب‌های ساحلي خود اطمينان حاصل كنند. متعاقب تصويب کنوانسیون تجسس و نجات (1979)، کمیته ايمني دريانوردي سازمان بين‌المللي دريانوردي، اقیانوس‌های جهان را به 13 حوزه تجسس و نجات تقسيم كرد و در هر يك از اين حوزه‌ها، كشورهاي ذينفع مناطق تجسس و نجات تحت مسئوليت خود را تعيين كردند.

2 International convention on Maritime Search and Rescue (SAR) (1979)

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

رویکرد ایران به کنوانسیون 1982 حقوق دریاها و علل عدم تصویب آن توسط جمهوری اسلامی ایران